آرامتر از آرامش زیبای تو ...

بی خیال تر از این محتوم سرنوشت ،

                              درست روبروی آیینه نشسته ام و به تو می اندیشم .

درست همین روبروی تو نشته ام و به ایینه که حالا زنگار غربت نگاهت در آن دو دو می زند ، می نگرم .

وه که چه شکوهی داد این نگاه بی آیینه ات ،

                         این حجاب همیشگی ترس من !

تو را ...

تو را مثل همیشه روزگار ، صادق ترین یافتم .

تو را مثل تمام روزهای گرم مادربزرگ و قصه ؛ ساده ...

تو را مثل تمام آسمانها ؛ آبی ...

اما خودم را ...

خودم را مثل طاقت طولانی نگاه یک پرنده ؛ کوچک ...

خودم را مثل تمام روزهای بی کسی زمستان و تنهایی ماه ؛ ساده ...

خودم را مثل تمام پرنده های دور از آسمان ؛ بی رنگ !

حالا می خواهی با من بی رنگ تر از طاقت پرنده چه کنی ؟

مگر نمی دانستی که من از تقدس همین شاعران از تبار باران هم کمترم ؟

مگر نگفته بودم ؛

                      سادگیم را ببخش ،

                     نگاههای پر حجابم را تحمل کن !

پس چرا ؟

پس چرا بی خبر رهایم کردی و رفتی ؟

نه !

      خدایا ! چه می گویم ؟

تو این پرنده دور از آسمان را دوباره ببخش !

تو بودی .

تو همیشه بودی و این منم که مثل تمام روزهای دفتر مشق و                                        

 آن مرد آمد ...

                        آن مرد با اسب آمد ؛

از تو دورم .

از تودورم و به بغض آیینه زنگار گرفته می اندیشم .

تو بودی ،

تو همیشه هستی ...

مثل همیشه روزگار ؛ آبی ...

اما این منم که بی قرار تر از هر وقت دیگر تحمل آرامشت را ندارم !

بیا ...

خواه با اسب سفید ،

                         خواه با داس و سبد !

حداقل تو به ترانه های مبهم این دخترک آشفته سر بزن .

باور کن فرصت برای روبروی آیینه نشستن کم است .

باور کن ...

اگر تو نیایی ،

                  آیینه از طاقت تشنه زنگارغربت نگاهت می شکند .