صندليهاي خالي مجلس هفتم و انتظار از بهارستان هشتم

اولين جلسات علني مجلس شوراي اسلامي در سال 87 كه بعد از تعطيلات 45 روزه اين نهاد براي آمادگي در خصوص شركت در انتخابات هشتمين دوره مجلس بود ، با عدم استقبال نمايندگان روبرو شده و شرايط نشان مي دهد كه نمايندگان مجلس اين روزها گرفتارتر از اين حرفها هستند كه بخواهند با نشستن بر روي صندليهاي سبز رنگ بهارستان ؛ آنهم 4 ساعت تمام به طور مستمر ! به بررسي طرحهايي بپردازند كه احتمالا كار رسيدگي مجدد به آنها پس از بازگشت از شوراي نگهبان ، به عمر نمايندگي آنها قد نمي دهد و به عنوان ارثيه اي كاري به نمايندگان دور هشتم مي رسد .
با وجود تمام طرحها و لوايحي كه همچنان با وجود رسيدن قطار مجلس هفتم به ايستگاه پاياني ،در صف رسيدن به صحن علني وجود دارد و در حاليكه همين تعداد اندك جلسات نهاد قانونگذاري نيز براي رسيدگي به اين موضوعات كافي به نظر نمي رسد ، پيشنهاد برخي نمايندگان در روزهاي كاري پاياني مجلس در سال 86 در خصوص اضافه شدن به تعداد روزهاي كار در صحن علني مجلس با استقبال همكارانشان مواجه نشد و تمام كارهاي نيمه تمام اين مجلس ماند براي نمايندگان منتخب در هشتمين دوره مجلس شوراي اسلامي .
در عين حال تمام كارهاي مجلس به رسيدگي به طرحها و لوايح ختم نشده و با توجه به تغييرات احتمالي كه قرار است در سال جديد و تا چند روز آينده در كابينه دولت صورت بگيرد ، كار رسيدگي به صلاحيت وزير يا وزراي تازه معرفي شده نيز از جمله كارهايي مي شود كه چنانچه ديده شد ، حتي رييس مجلس نيز به دولت پيشنهاد داد تا آن را به عهده نمايندگان مجلس هشتم بسپارد !
با اين حال و با وجود تمام كارهاي نيمه تمامي كه مجلس در كارنامه فعاليتهاي خود به جاي گذاشته است ، نمايندگان دور هفتم در اولين روزهاي كاري خود در سال 87 ، ميل چنداني به حضور در صحن علني مجلس نداشته و يا به بهانه سفرهاي استاني ، در مرخصي هستند و يا به دليل آمادگي بيشتر براي برگزاري دور دوم انتخابات مجلس در حوزه هاي انتخابيه خود به سر مي برند . باقي نمايندگان حاضر در جلسات مجلس كه برخي از آنها راي اعتماد مردم براي دور هشتم را نيز دريافت كرده اند هم با توجه به جو اين روزهاي مجلس در خصوص رايزني ها براي انتخاب هيات رييسه مجلس هشتم ، بيشتر درگير ودار رايزني ها و لابي ها بوده و به نظر مي رسد كه توجه زيادي به طرحها و لوايح و كاغذهاي زير دست خود و يا روي ميزشان ندارند و در راهروهاي پارلمان به دنبال نتيجه گفت و گوهاي انجام شده بين بزرگان سياسي كشور و نمايندگان برجسته دور هشتم در خصوص رياست آينده مجلس هستند و يا هنوز كه هنوز است در گيرو دار تبريك هاي سال نو و نتايج انتخابات و تحليلهاي خود در حوزه هاي انتخابيه شان هستند .
در هر صورت نمايندگاني كه آمده بودند تا جاي خالي نمايندگان دور ششم در جلسات علني مجلس را پر كرده و به جبران كاستيهاي آن دوره بپردازند ، خود در آخرين روزهاي مجلس به سرنوشت جلسات علني و صندليهاي خالي دور ششم دچار شده و به همكاران خود حق مي دهند كه نتوانند 4 ساعت در يك روز ، آنهم براي سه روز در يك هفته ، روي يك صندلي نشسته و به انجام امور نمايندگيشان بپردازند و در حاليكه از مجلس هفتم انتظار مي رفت با برگزاري جلسات بيشتر به بررسي صف طويل طرحها و لوايح در دستور كار مجلس بپردازد ، شايد با اين روال بايد از مجلس هشتم انتظار داشت تا با عقب گردي به مجلس چهارم و پنجم ، براي هر دو ساعت ، نيم ساعت را نيز به تنفس اختصاص داده و يا براي برگزاري بهتر جلسات ، به كاهش تعداد جلسات علني مجلس در هفته بپردازد . 

طرح امنیت اجتماعی و سرهنگ مهران مدیری ...

از قدیم گفته اند چاه نکن بهر کسی اول خودت بعدا کسی ! میدونی چیه ؟ از اون قدیمها خیلی حرفها می زدند که ما اصلا توجهی بهش نمی کردیم . خوب حالا هم شاید خیلی از مشکلاتی که باهاش روبرو هستیم زاده‌ی همین بی توجهی هاست !
روزی که مهران مدیری درست تواوج اعتراضات نمایندگان مجلس ششم به رد صلاحیت ها و تحصن ها برنامه ای ساخت که این تحصن رو مسخره می کرد و صدای اصلاح طلبان رو درآورد ، گفتم یه روزی میرسه که همین آدم ، جناح مقابل و نهادهای مختلف رو همچین ببره زیر سوال که همین اصلاح طلبان بگن دست مریزاد!  این چاهی بود که صدا و سیما برای ما کند و حالا خودش افتاد توش !
مهران مدیری و نویسندگانش آدمهای زیرکی هستند . همونطور که همه نظامهای اجتماعی و روابط خانوادگی رو برای سالهای سال به چالش کشیدند ، امروز دست گذاشته اند روی نظامهای اداری و سیاسی و از قشر دکتر بگیر تا شاعر و هنرمند و پلیس رو زیر سوال می برند و مشکلاتی رو از اونها به چالش می کشند که بی ربط به نظام اداری و سیاسی کشور نیست .
فقط کافیه آدمی باشی که همش دیگران رو تایید کنی و کارت رو به اطرافیانت بسپاری تا به همه جا برسی ... به به ! به به گفتن ها رو ببین !
اما سردار رادان وطرح امنیت اجتماعی بد جوری تو این سریال به خاک و خون طنز کشیده شدند و مردم از این به خاک و خون کشیده شدن خیلی حال کردند و این یعنی همون آمار 60 درصدی طرفداران طرح امنیت اجتماعی ؟
البته نمی خوام انقدر ساده باشم که فکرکنم این کار مهران مدیری بدون هماهنگی با مسئولان صدا و سیما بوده اما اگراین اقدام از جانب خودی ها بوده ، چرا باید نیروی انتظامی و سردار رادان و طرح امنیت اجتماعی اینطور به سخره گرفته بشه ؟
دم انتخابات برنامه صبح جمعه با شما رو گوش می کردم ، روز بعد از یکی پرسیدم ، آخه اینها چطوری با این همه دل و جرات از مسایل و مشکلات اقتصادی و حتی سیاسی کشور میگن و هیچ کس هم کاری به کارشون نداره ؟
طرف که یادم نیست کی بود ، جواب داد:  انقدر مسایل و مشکلات را مسخره می کنند و با همون مشکلات می خندند و می خندانند که برای همه مردم این مسایل عادی جلوه کنه .
تو قضیه قسمت های مربوط به پلیس سریال مرد هزار چهره ، من طرفدار نظریه دوم هستم . بالاخره انقدر به این مسایل می خندیم که یادمون میره یه روزی در برابر عکسهای دستگیری اراذل و اوباش و معتادان دلمون به حال همون آدمهای خلاف کار سوخته بود .

از نتیجه انتخابات بترسیم ؟

خوب ! عجب سالی بود سال ۸۶ ! اون هم با انتخاباتش ! ببخشید که اینها رو یک خورده دیر می نویسم ولی خیلی درگیر بودم و نشد دیگه ! از روزهای اولی که بحث انتخابات تو کشور کم کم به بحث جدی محافل سیاسی تبدیل شد ، شایعه حضور افرادی چون حسن روحانی ، محمد خاتمی ، مهدی کروبی و سیاسیون معروف دیگه به داغی اخبار انتخابات و بازار گرمی سیاسیون اضافه می کرد و خبرنگاران رو برای ثبت روزهای هیجان واقعی امیدوار ! ولی کم کم آدمهای کله گنده سیاسی، جاشون رو به افرادی دادند که قرار بود به زور معروف شوند و تبلیغات تو روز اول با اون حجم وسیع هم نتونست به داغ شدن فضای انتخابات کمکی بکنه ولی مردم همیشه در صحنه بالاخره این بار هم کار خودشون رو کردند و از خجالت حرفهای اخیر بوش و قطعنامه سوم در اومدند . ولی با این حال نمیشه از نقش قانون مجلس در کم شدن فضای هیجانی انتخابات و تبلیغات نگفت . خوب بالاخره ایران از این انتخابات هم سر بلند بیرون اومد و مردم در هر صورت رای شون رو به صندوقها ریختند ولی باید گفت که چرا این همه فضای انتخاباتی سرد بود و کار رو به جایی رسوند که وزیر کشور و سخنگوی دولت هم به این مسئله اعتراف کردند که فضای تبلیغاتی انتخابات سرد بود . جدای از اینها هم نگاهی به آمارها نشون میده که در تهران وضع به اون خوبی هم که همه می گفتند نبوده و اگه یه لیست خاص با اون همه تبلیغات و تو سرزنون تونسته رای بیاره ،  اون هم با رای پایین ، به خاطر این بوده که میزان مشارکت در تهران کمتر از سی درصد بوده است . بنابر آمار وزارت کشور در تهران تعداد واجدین شرایط رای دادن ، ۶ میلیون و ۵۷۳ هزار و ۴۸ نفر بوده است و چند نفر در انتخابات شرکت کردند ؟ امارها نشون میده که حدود یک میلیون و 900 هزار نفر در تهران در انتخابات شرکت کردند .
شاید هر کسی که این مطلب رو بخونه فکر کنه من هم از اون دسته آدمهایی شدم که می خوام انتخابات را زیر سوال ببرم یا اینکه آمار را غیر واقعی جلوه بدم ولی واقعا نگرانم .این آمار نشان از این داره که مردم به گروهها و این باند بازیها و حزب های الکی دم انتخابات تاسیس شو ، اعتماد ندارند و مهمتر از اون این که بر خلاف تصوری که مسئولین دارند ، گرانیها و تورم لجام گسیخته و مشکلات معیشتی که مردم با اونها دست و پنجه نرم می کنند ، واقعا تو نتایج انتخابات تاثیر می گذاره . اینطور نیست که مردم همه چیز رو تحمل کنند و باز هم پای دولت و اصولگرایان بایستند . این حقیقت خطرناکیه چون با این نتایج نشون داده میشه که مردم نه تنها به اصلاح طلبان اعتماد ندارند و اصلا دیگه اونها رو آدم حساب نمی کنند ، بلکه در مورد اصولگرایان هم نا امید شدند و به یه جور بی تفاوتی مبتلا شده اند که ممکنه خودش رو در انتخابات ریاست جمهوری آینده هم به شکل بدتری نشون بده .
این یعنی چی ؟یعنی بی تفاوتی مردم به حوزه سیاست و نا امیدی ...و حالا هم روی کار اومدن مجلسی به مراتب ضعیف تر از مجلس هفتم و ششم ...