موضوع کاریکاتورهای سیاسی و اجتماعی موضوعی بوده که با وجود اینکه زیاد اهل هنر نیستم ولی دوست دارم که دنبالشون کنم و اعتراف می کنم که در چند وقت اخیر کاریکاتوری به این خوبی ندیده بودم. شبکه چهار برنامه ای را چند روز پیش نشون میداد که در مورد تاریخچه تابلوهای هنری قدیمی و فتکری که پشت این کارها هست ،صحبت می کرد و موج بزرگ کاناگاوا یکی از این آثار بود که حدود یک ساعت و نیم در موردش برنامه ساخته شده بود تا ابعاد مختلف این نقاشی ژاپنی را که گفته می شود یک سونامی را به تصویر کشیده است ، آشکار کنه. موج کاناگاوا موج عظیم و هولناکی است که باعث میشه صیادان که بار ماهیشان را در قایقها ریختهاند ،به سختی برای رسیدن به ساحل از اون عبور کنند. در کاریکاتور کیوان زرگری هم از این موج استفاده شده و این موج ،موج معمولی ای نیست که می تونست در هر کاریکاتور دیگه ای استفاده بشه . کاری به مفهوم منفی این موج برای تصویر کردن موج ارزانی ندارم ولی ابتکار خوبی بود. پس از مدتها از دیدن یک کاریکاتور لذت بردم !
خب در وهله اول به نظرم کار خبرنگار عراقی بد بود ولی از اون دست کارهای بدی بود که ارزش انجام دادنش را داشت . یعنی کار بدی بود که به موقع انجام شد! از این نظر بد بود که در واقع اگر امریکایی بودی می تونستی نشون بدی ارتش امریکا برای کسانی آزادی را به ارمغان برد که بویی از فرهنگ و دیپلماسی نبرده اند و از جایی میشه بهش گفت کار به موقع و خوبی بود که اوج مظلومیت مردم عراق در برابر اقدامات امریکا به بهانه بردن آزادی به این سرزمین را نشون داد . مردمی که با دستهای خالی تنها نظاره گر کشته شدن هموطنانشان به بهانه های مختلف شدند و حالا که پیمان امنیتی نیز امضا شده ، نمیدونن چطوری باید نفرتشان به بوش را آشکار سازند . اقدام خبرنگار عراقی نشون دهنده اوج مظلومیت قشری از مردم عراق بود که بوش را برای آخرین بار در عراق می دیدند و نمی دانستند چگونه باید اعلام کنند که با جنگ به اسم آزادی مخالفند ! و چه هدیه ای برای بوش از این بهتر که بوسه خداحافظی را از لنگه کفشها بگیرد ! 
روزهای آخر مجلس ششم که در واقع روزهای سال پایانی فعالیت دولت هشتم هم بود ،مجلس در حین دعواهای سیاسی و تحصن و اعتراضهایی که داشت ،از یک مسئله غافل نمانده بود و اونهم اجازه دادن به دولت اصلاحات برای برداشت های مکرر از حساب ذخیره ارزی بود . همان موقع هم اعتراضهای زیادیبه وارد شدن نقدینگی زیاد به جامعه عنوان می شد اما دولت و مجلس اصلاح طلب گوششان به این حرفها بدهکار نبود و به بهانه خشکسالی و سرمازدگی و واردات بنزین و حقوق معوقه معلمان و... و... از این حساب برداشت می شد . وقتی با نماینده های اصلاح طلب صحبت می کردیم ،می گفتند درنهایت این حق دولت است که از درآمدهای نفتی برداشت کند و برای کشور خرج کند و حساب ذخیره ارزی هم برای این بوده که منابع را برای روز مبادا حفظ کند . خوب ظاهرا روزهای آخر مجلس ششم و دولت هشتم ،روزهای مبادا بود!
حدود سه تا مطلب نوشتم و تایپ کردم ولی نتونستم پستش کنم . یه جورایی حوصله نوشتن از بازیهای مربوط به حزب و گروه بازی رو ندارم ! داشتم به این فکر می کردم که کی به این حرفها اهمیت میده ؟ سه روز رفتم نمایشگاه مطبوعات ، تبدیل شده بود به یک میهمانی بزرگ برای دور هم نشستن و همکارهای قدیمی رو دیدن و از همدیگه حرف زدن و با سیاستمدارها گپ زدن . پیش خودم فکر می کردم مخاطبان اصلی نشریات و روزنامه های سیاسی و اقتصادی کشور چه کسانی هستند ؟ با کلی از روزنامه نگارها حرف زدم هم بچه های اعتماد که حالا روزنامه شان 500 تومن شده و معلوم نیست کی روزی 500 تومن میده روزنامه می خره ! هم همکارهای دیگه مون تو روزنامه کارگزاران و ایران و ... همگی یه جورایی این باور رو داشتند که ما برای خودمون می نویسیم و دولت و احزاب و گروههای سیاسی ، این وسط مردم عادی که اخبار تلویزیون که هر دو ساعت یکبار تکرار میشه ، براشون کافیه ، اگه بخواهند اخبار خیلی منفی رو هم بدونن سری به voa و ... می زنند! و باز همین مردم هستند که باید بروند رای بدهند. این وسط ... مخاطبان اصلی ما کی هستند ؟ 
